Chamber Sinfonies I & II, Concertino for Violin

Het is niet eenvoudig om de unieke magie van de muziek van Mieczysław Weinberg te beschrijven. Nauw verweven met zijn biografie, die wordt gekenmerkt door de pijnlijke sporen van de omwentelingen van de 20e eeuw, lijken zijn composities een muzikale weerspiegeling van zijn leven. En toch tarten ze al te duidelijke interpretaties. Deze muziek is te complex en dubbelzinnig, even technisch veeleisend als fascinerend. Soms worden tegenstellingen hoorbaar - bijvoorbeeld wanneer Weinberg in zijn donkerste uren een muzikale taal vindt die lichtheid en vreugde uitdrukt. Dit is bijvoorbeeld het geval in zijn Concertino Op. 42, dat in de zomer van 1948 werd gecomponeerd. Vanuit biografisch oogpunt markeert deze periode het moment waarop het groeiende antisemitisme van het stalinistische regime, dat sinds het einde van de oorlog duidelijk merkbaar was, Weinberg direct begon te raken. Tegelijkertijd, in de lente van 1948, kwam ook de muziekwereld onder controle van de censuur als onderdeel van een propagandacampagne georkestreerd door het Sovjet-leiderschap. De focus lag op Weinbergs goede vriend Dmitri Sjostakovitsj, die een van de belangrijkste vertegenwoordigers was van een vermeende "formalistische" en "anti-populaire" muzikale beweging. In een poging om de verdenking af te wenden schreef Weinberg in maart 1948 één van de verplichte en pijnlijke zelfbekentenissen waarin hij zijn "fouten" toegaf en beloofde zijn stijl aan te passen aan de officiële verwachtingen. Om deze uitspraken te benadrukken componeerde hij rond dezelfde tijd zijn Sinfonietta Nr. 1 op. 41 - een werk dat in Weinbergs oeuvre opvalt door zijn rechtlijnigheid en eenvoud. Maar slechts een paar maanden later, in juni 1948, componeerde Weinberg het Concertino op. 42. In tegenstelling tot de Sinfonietta kan deze compositie echter geenszins worden omschreven als een strategisch werk van politieke berekening ... (Fragmenten uit het boekje)